Tüm Gönderiler

Rabbim, ruhumun sigortası attı, karanlıkta kaldım, Dünya denilen bu devasa şantiyede, en çok kendi enkazımın altındayım. Hüzün; üzerime tam oturan, dar kesim bir İtalyan takımı, Gözyaşım; paslı bir deklanşörün son karesinde donmuş hayat akımı! Masivayı bir kenara bıraktım, kalbim bir lunapark yangını, Kederim; en fiyakalı reklamların altına gizlenmiş bir intihar salgını. Rabbim, beni bu absürt operadan, bu gürültülü piyasadan yanına yolla, Kırık bir plak gibi dönen bu kaderi,

Yorgun bir lisanın ağır uykusundan uyandım, Kalbimde kadim bir ağrıyla, masivadan sıyrıldım. Kırık dökük bir mısra düştü avuçlarıma önce, Gurbeti içimde, vuslatı ise çok uzaklarda sandım. Yorgun düşmüş köhne binaların duldasında, Bir çocuk gülümsemesi saklıdır elbet yarınlarda. Hüzün, toprağın altına sızan bereketli bir yağmur, Umut ise o toprağı delen ilk filizin damarında. Eski bir kitabın sararmış yaprakları arasında, Unutulmuş bir koku gibi tütüyor hayat. Acı, ruhun en de

Gökten bir sağanak yağıyor, ama ıslanan sadece kablolar, Toprak kokusu yerine, yanık bir plastik kokusu sızıyor içimize. Eskiden "can" dediğimiz o ince sızı, şimdi birer "veriye" dolar, Bir yabancı gibi bakıyoruz artık kendi özümüze, dizimize. Gönül kuşunu bir kafese değil, bir "buluta" hapsettiler, Eski bir ozan mezarında ters dönerken, bize "yeni dünya" dediler. Simülasyonun tam kalbinde bir bozkır özlemi yanar, Yüreğim bir anakartın üzerinde, lehimlenmiş bir hüzün. İnsan,