Tüm Gönderiler

Elhamdülillahın Marjinal Manifestosu Seri: 6 Postu serdim kapına, Ama diz çökmek için değil. Sırtımdaki günahları Senin yüzüne vurmak için geldim. “Sabret” dediler, Ben sabrı yuttum, Kemiklerini boğazımda hissettim. İnsan kimi vakit Dayana dayana azıyor. Tespih elimde döndü, Dilime küfür dolandı; Affet ya Rab, Bu çağda edeple delinen çok oldu. Secdede alnım değil, Öfkem değdi toprağa. Toprak anladı beni, İnsan anlamadı. Nefsimi astım kapına, İbret olsun diye. Geçenler baktı,

Elhamdülillahın Marjinal Manifestosu Seri: 5 Bize sabrı öğrettiler, Ama nasıl öfkeyle taşınacağını söylemediler. Biz öğrendik. Dizlerimizden kan, Ağzımızdan dua aktı. Her şey elimizden alındı sandılar, Yanıldılar. İnat kaldı. O inat ki Tanrı’ya en yakın küstahlıktır. Kader, zincir derler, Biz kırık halkalarını boynumuza taktık. Hatıra niyetine. Zira boyun eğmek değil, Yük taşımayı seçtik. Neşeyi hafif sananlar oldu, Güldük geçtik. Bilmezler: Neşe bir silahsa Biz tetiği çoktan

Elhamdülillahın Marjinal Manifestosu Seri: 4 Keder diz çöktürmek ister, Alnımıza kader diye beton döker. Ama bilmez: Bizim neşemiz terbiyesizdir, İzin almaz, patlar. Zulmet vaaz verir, “Sus” der, “olgunlaş.” Biz güleriz— Çünkü bazı gülüşler Bir imparatorluğu devirmeye yeter. Yara mı? Evet, çok. Ama biz yarayı saklamayız, Göğsümüzde taşırız Madalyadır bize kan. Dünya ahkâm keser, Ahlâk öğretir aç karnına. Biz nefsimize söveriz bazen, Çünkü en büyük hain İçeride saklanır. Düştü