Tüm Gönderiler

Hicap ve Hiddet Risalesi No: 5 Zamanın paslı baltasıyla kıyıya atılmış bir ömrüm var artık. Fecrin dumanı sinmiş üstüme, Ne utanç sökebiliyor beni, ne de hamasi bir teselli. Ben ki, asırlar öncesinden kalma Bir bedduanın serseri torunuyum; Dizimde kevser niyetiyle içilmiş keder, Göğsümde yedi ceddime küfreden bir fırtına. Ey nefsim, yüzü kara çingene! Her adımda bir zıkkım taşırsın eteğinde, Her nefeste başka bir günahı öpersin gizlice. Bari bir kez sus, bir kez dur, Bir kez

Hicap ve Hiddet Risalesi No: 4 İçimdeki yamalı kader, yine söktü dikişini, Hançer gibi saplandı gecenin kırık hevesine. Yüreğim, vaktiyle secdeye varmış bir küfürbaz derviş, Âh ederken bile edepsiz, dua ederken bile perişan. Zaman dediğin, çürük bir kement; Bir ucundan ben tutuyorum, öbüründen keder. Söyle, kim bağladı beni bu delice devrana? Hangi meczup yazdı bu eğri büğrü yazıyı alnıma ? Gölgeyle sarmaş dolaş olmuş ruhum, Bir yanım öfke, bir yanım hicap; Bir yanım diyor k

Hicap ve Hiddet Risalesi No: 3 Ben ki, kendi içimin zulasında saklanan o habis sır, âlemin orta yerinde gölgesini arayan bir serkeşim. Ne zaman yüzümü göğe çevirsem, felek kıs kıs güler bana. Göğsümde ağır bir söz taşırım: firkat, melâl, visâl… Eski harflerin küf kokan ahengi dökülür dudağımdan; ama içimde patlayan her isyan en sonunda tek bir kelâma çıkar: lan. Yürü be gönlüm, dedim kendime, zaten bu cihanın orta yerinde kimse kimseye yâr değil; kiminin kalbi yangın yeri, ki