Bütün İnsan

Ben yalnızca edeple var olamam,

kirimle de buradayım—

ellerim nasır, dilim günah,

kalbim secdeye yatkın ama dizlerim isyanda.

Bir ahlak aynasında yüzümü tanıyamadım,

çünkü bana hep tek yüz gösterdiler;

oysa ben,

gecenin alnına sürülmüş karayım,

gündüzün utancını taşıyan.

Dua ettim,

duam yarım kaldı;

küfre sığındım,

küfür de beni tamamlamadı.

Arada kaldım—

tam da insanın durduğu yerde.

Bana “sus” dediler, sustum;

içim daha yüksek sesle konuştu.

Bana “terbiye” dediler, eğildim;

omurgam kırıldı,

doğruldum.

Ben lekesizliği cennet sandım bir ara,

meğer cehennemmiş

hiç kirlenmemiş bir yüzle yaşamak.

Çünkü çamura basmadan

toprağı tanıyamadım.

Şimdi buradayım,

ne arı ne pak,

ne bütünüyle lanetli.

Ama gerçek.

Beni sevmek isteyen,

önce şunu bilsin:

ben yalnızca edeple var olamam—

kirimle de buradayım.