Tüm Gönderiler

Hicap ve Hiddet Risalesi No: 2 Ben ki, göğsünde sancak taşıyan bir harami değilim, ama kendi kaderimin kıçına tekmeyi basmış serkeş bir kulum. Gölgem önümden kaçarken kendi ayak izime bile söverim bazen— zaman dediğin, bre nursuz herif, zaten hepimizin alnına çakılmış paslı bir çividir. Ey içimin zifirî kuytusu, sana her inişimde başka bir lisân çıkar dilimden: kâh “firkat” derim, kâh “hevesat”, kâh da bıçak gibi bir küfür salarım havaya. Çünkü kelâmım da yaralı, ömrüm de. Ge

Hicap ve Hiddet Risalesi No: 1 Dünün kamburuyum ben, çürük bir hatıranın böğrüne saplanmış eğri bir hançer, ne yâr bildiğim kaldı, ne gönül dediğim, her biri birer ibret, birer illet, birer lânet tadında. Boğazımda düğümlenir sabahın soğuk nefesi, içimde uğuldayan eski bir çarşı kalabalığı— heyûlâ gibi geçer mazim, kulağıma eğilip “toparlan bre hergele” der, ama ben yine kendi çemkirişime takılır kalırım. Gecelerime çöreklenen o küstah sessizlik var ya, hah işte o, içimin en

Keyfiyetin yerini alır keder, Ama bir kıvılcım var içimizde: neşe. Zulmet büyür, gölge uzar; Lâkin bir cesur adım, Kaderin zincirini çözer. Rüzgârın kahrını saklayan yürek, Nefsine küsme, dünyaya darılma; Her acı, varlığın mühürlenmiş hikmeti, Her yara, vuslatın gizli müjdesi. Ne vakit düştüğünü sansan, Aslında yeniden doğarsın; Gözlerinle değil, ruhunla bak O zaman anlarsın: Âlem dediğin bir sükût, bir ihtişamdır Ve neşe, umudun sırtında taşınır. Gamın kırbacı şaklasın varsı