Dönüşümün Arka Bahçesi

Korku; paslı bir kilit gibi asılı durur,

Girmeyi reddettiğimiz o aydınlık kapıda.

"Ya şöyle olursa" diye başlayan o dipsiz kuyu,

En güzel kuşları boğar daha kanatlanmadan havada.

Zihin; bazen kendine en büyük engel,

Kendi yazdığı senaryoda bir yabancı oyuncu.

İstediğin o hayatın, o parıltılı dünyaların,

Neden hep en sonunda başlar o karanlık yolcu?

Oysa bak, toprak bile çatlamadan çiçek vermez,

Eski bir kabuk düşmeden, yeni bir ten gelmez.

İnsanın içindeki o melankolik bulut,

Güneşten kaçtıkça, asıl rengini hiç bilmez.

Bir yanda sazın teline sinmiş o kadim sabır,

Bir yanda modern bir endişenin soğuk neonu.

Kır artık o aynayı, o sahte korkuları;

Çünkü sen yazmadıkça, değişmez bu filmin sonu.

Hangi duanın yankısı, hangi isteğin sızısı?

Hepsi birer harf işte, kalbin o tozlu defterinde.

Korkma değişmekten, o fırtınalı geçitten;

Zira en sakin denizler, en büyük fırtınanın ertesinde.