Emlek Hattı’nda Galaktik Bir Muhabbet

Bozkırın ortasında, tozlu bir plakta dönüyor dünya,

Sanki Şarkışla’da uzay üssü kurulmuş gibi bir rüya.

Bağlamanın telleri dijital bir fırtınaya gebe,

Gönül dedikleri; yüksek gerilim hattında bir kulübe.

Emlek Baba’nın izinde, neon ışıklı bir secdedeyim,

Hem kadim bir dertteyim, hem modern bir bilmecedeyim.

Turnalar uçuyor ama gövdesi karbon fiberden,

Hüzünse hep aynı; o sızmaz hiçbir fiberden.

Eski sözler dökülürken modern bir klavyeden,

Hakikat süzülüyor, o en derin zerreden.

Gönül çerağı yanar, lakin faturası yüksek gelir,

Bu devirde dervişlik, vizesiz bir gurbet gibidir.

Bizimkisi bir dert ki; ne sığar mısraya, ne de bu kente,

Ruhumuz bir ozan, bedenimizse metal bir kafeste.