Hicap ve Hiddet Risalesi No: 5 Zamanın paslı baltasıyla kıyıya atılmış bir ömrüm var artık. Fecrin dumanı sinmiş üstüme, Ne utanç sökebiliyor beni, ne de hamasi bir teselli. Ben ki, asırlar öncesinden kalma Bir bedduanın serseri torunuyum; Dizimde kevser niyetiyle içilmiş keder, Göğsümde yedi ceddime küfreden bir fırtına. Ey nefsim, yüzü kara çingene! Her adımda bir zıkkım taşırsın eteğinde, Her nefeste başka bir günahı öpersin gizlice. Bari bir kez sus, bir kez dur, Bir kez

Hicap ve Hiddet Risalesi No: 4 İçimdeki yamalı kader, yine söktü dikişini, Hançer gibi saplandı gecenin kırık hevesine. Yüreğim, vaktiyle secdeye varmış bir küfürbaz derviş, Âh ederken bile edepsiz, dua ederken bile perişan. Zaman dediğin, çürük bir kement; Bir ucundan ben tutuyorum, öbüründen keder. Söyle, kim bağladı beni bu delice devrana? Hangi meczup yazdı bu eğri büğrü yazıyı alnıma ? Gölgeyle sarmaş dolaş olmuş ruhum, Bir yanım öfke, bir yanım hicap; Bir yanım diyor k

Hicap ve Hiddet Risalesi No: 3 Ben ki, kendi içimin zulasında saklanan o habis sır, âlemin orta yerinde gölgesini arayan bir serkeşim. Ne zaman yüzümü göğe çevirsem, felek kıs kıs güler bana. Göğsümde ağır bir söz taşırım: firkat, melâl, visâl… Eski harflerin küf kokan ahengi dökülür dudağımdan; ama içimde patlayan her isyan en sonunda tek bir kelâma çıkar: lan. Yürü be gönlüm, dedim kendime, zaten bu cihanın orta yerinde kimse kimseye yâr değil; kiminin kalbi yangın yeri, ki

Hicap ve Hiddet Risalesi No: 2 Ben ki, göğsünde sancak taşıyan bir harami değilim, ama kendi kaderimin kıçına tekmeyi basmış serkeş bir kulum. Gölgem önümden kaçarken kendi ayak izime bile söverim bazen— zaman dediğin, bre nursuz herif, zaten hepimizin alnına çakılmış paslı bir çividir. Ey içimin zifirî kuytusu, sana her inişimde başka bir lisân çıkar dilimden: kâh “firkat” derim, kâh “hevesat”, kâh da bıçak gibi bir küfür salarım havaya. Çünkü kelâmım da yaralı, ömrüm de. Ge

Hicap ve Hiddet Risalesi No: 1 Dünün kamburuyum ben, çürük bir hatıranın böğrüne saplanmış eğri bir hançer, ne yâr bildiğim kaldı, ne gönül dediğim, her biri birer ibret, birer illet, birer lânet tadında. Boğazımda düğümlenir sabahın soğuk nefesi, içimde uğuldayan eski bir çarşı kalabalığı— heyûlâ gibi geçer mazim, kulağıma eğilip “toparlan bre hergele” der, ama ben yine kendi çemkirişime takılır kalırım. Gecelerime çöreklenen o küstah sessizlik var ya, hah işte o, içimin en

Keyfiyetin yerini alır keder, Ama bir kıvılcım var içimizde: neşe. Zulmet büyür, gölge uzar; Lâkin bir cesur adım, Kaderin zincirini çözer. Rüzgârın kahrını saklayan yürek, Nefsine küsme, dünyaya darılma; Her acı, varlığın mühürlenmiş hikmeti, Her yara, vuslatın gizli müjdesi. Ne vakit düştüğünü sansan, Aslında yeniden doğarsın; Gözlerinle değil, ruhunla bak O zaman anlarsın: Âlem dediğin bir sükût, bir ihtişamdır Ve neşe, umudun sırtında taşınır. Gamın kırbacı şaklasın varsı

Hudutsuz suskunluğun kıyısında, Bir çukurun içinden kendi gölgemi çıkarıyorum. Yalnızlığın paslı zincirleri, Özlemden değil, hatalardan...

Rabbim, beni ışınla Apartman boşluğundan yıldız tarlasına, Kombi sesinden semavi bir cümbüşe, Whatsapp bildiriminden Sessizliğin en...

Ey beni varlıkla yokluk arasında yoğuran kudret, Ey gözyaşımı toprağa, nefesimi göğe yazan sır; Artık ne kederimden kaçıyorum, Ne de...

Yorulmuş ellerimi bırakırım zamana, Artık direnmez kalbim, akışa gömülür; Ne arzunun zinciri, ne korkunun kamçısı, Hiçbiri tutamaz akıp...