İnada Yazılmış Dua

Annemin sesi yankılandı:

“İnsansın, fazla olma.”

Fazla oldum.

Taştım.

Kaldırıma aktım,

Gecenin dizine başımı koydum.

Secdeyle küfür arasında

ince bir ip geriliydi,

Üzerinden geçtim:

Ne düşerek kurtuldum

Ne vararak erdim.

Allah’la aramda mesafe yok artık,

Çünkü utanmak menzil bırakmadı.

Her adımımda

bir ismimi daha yitirdim:

Evlatlığımı, adamlığımı,

en son da “iyi”liğimi.

Ama bak —

Hâlâ buradayım.

Külün içinden neşe çıkaran

inatçı bir piç gibi.

Cehennem dediğin yer

bir kahkahanın tam ortasıdır

ve de sabaha karşı

sigarası bitmiş bir müptezelin ağıdı.

Olanın, olmayanın her hâline şükürle

ben duvara yaslanmayı seçtim.

Duvar bilir:

Her yıkılan adam

bir gün harç olur.