Kimse Alkışlamadı

Bazı günler hiçbir şey olmaz.

Ne gökyüzü kararır

ne de içimizde bir devrim çıkar.

Hayat, sessizce devam eder.

Güneş doğar.

Çay buharını kaybeder.

Bir kuş konar pencereye—

ve dünya bunu kayda geçmez.

İnsan hep büyük anların peşinde ya—

yangınlar, vedalar, mucizeler…

Oysa hayat

en çok sessiz günlerde çalışıyor.

Bir sabah uyandım

ve içimde bağıran o eski ses

fısıltıya dönmüştü.

Kimse fark etmedi.

Ben ettim.

Birini affettim.

O kişi bilmedi.

Ama omuzlarım hafifledi.

Bir hayalimden vazgeçtim.

Yıkılmadım.

Çünkü bazen vazgeçmek

kaybetmek değil,

kendine yer açmaktır.

O gün kimse alkışlamadı beni.

Gökyüzü yarılmadı.

Kapılar kendiliğinden açılmadı.

Ama ben

ilk defa

kendimle kavga etmeden uyudum.

Büyük zaferler

sessiz olur Rânâ.

Kimse alkışlamaz.

Ama insan bilir.