Kül Ve Kıyam

Bir yanım sabırdır,

bir yanım isyan.

Kalbim iki uçurum arasında

salınan bir mihrap.

Ey ömür,

sen ne müşkül bir imtihansın.

Ne zaman “tamam” desem

içimde bir yangın başlar yeniden.

Ben ki kendi nefsine yenilmiş

mağrur bir askerim;

harbim görünmez,

yenilgim alkışsız.

Gece omzuma çöker

zifiri bir kefen gibi.

Lâkin bilirim —

karanlık da Hakk’ın bir ismidir

ışığı göstermek için var kılınmış.

Küllerimden utanmam artık.

Her yanış bir tasfiye,

her düşüş bir arınış.

Kıyam sandığım şey

belki de dirilişin eşiğidir.

Çünkü insan

en çok yıkıldığı yerde

kendine secde eder.

Ve bir gün

rüzgâr adımı çağırdığında

ardımda ne şöhret

ne mal

ne de alkış kalacak.

Sadece bir hakikat:

“Yaşadı.”

Acısıyla, şükrüyle,

kırılarak ve kırmadan.