Secdenin Küfürlü Yankısı

Hicap ve Hiddet Risalesi No: 4

İçimdeki yamalı kader, yine söktü dikişini,

Hançer gibi saplandı gecenin kırık hevesine.

Yüreğim, vaktiyle secdeye varmış bir küfürbaz derviş,

Âh ederken bile edepsiz, dua ederken bile perişan.

Zaman dediğin, çürük bir kement;

Bir ucundan ben tutuyorum, öbüründen keder.

Söyle, kim bağladı beni bu delice devrana?

Hangi meczup yazdı bu eğri büğrü yazıyı alnıma ?

Gölgeyle sarmaş dolaş olmuş ruhum,

Bir yanım öfke, bir yanım hicap;

Bir yanım diyor ki “kaderi siktir et"

Diğer yanım fısıldıyor: “Sabret evladım, sabret…”

Ben ki, serseri bir duanın arta kalan yankısı,

Gecenin karanlığında kendi suretini arayan bir piçim.

Ne ayıplardan kurtulabildim,

Ne de alnımdaki isyandan.

Ama yine de yürürüm,

Yara bere içinde, yutkunarak,

Kendi ateşimi kendi elimle tutuşturup

Karanlığa meydan okur gibi…

Çünkü bilirim:

Ben düştükçe güzelleşir kelâm,

Velhasıl halimiz ahvalimiz bir tutam kâm.